Teksty na nagrobki

Teksty na nagrobki

Przechadzając się po cmentarnych alejkach, możemy snuć najróżniejsze myśli, oparte o inskrypcje zawarte na płytach nagrobnych. Czasem bardzo proste, czasem zdumiewające. Skąd czerpać podpowiedzi dla tych kompozycji, które na mogiłach katolików powinny być wyznaniem wiary?

Źródeł jest wiele: Pismo Święte, liturgia, pieśni kościelne, wypowiedzi świętych, maksymy mędrców i poetów, wypowiedzi osób pochowanych w grobie, twórczość własna.

Przy okazji wyjaśnienie często spotykanego skrótu: R.I.P. Są to litery rozpoczynające trzy łacińskie słowa modlitwy: „Requiescat in pace!” lub „Requiescant in pace!” („Niech odpoczywa w pokoju!”, a dla kilku/wielu zmarłych „Niech odpoczywają w pokoju!”. (Nie jest więc prawdą, że skrót ten oznacza: „Rodzina i przyjaciele” czy „Radość i pokój”).

Oto zdania zaczerpnięte z księgi liturgicznej „Obrzędy pogrzebowe”:

Wspomnij na swoje miłosierdzie, Panie,
Na swoją miłość, która trwa od wieków (Ps 25)

Jeśli zachowasz pamięć o grzechach, Panie,
Panie, któż się ostoi?
Ale Ty udzielasz przebaczenia,
Aby Ci ze czcią służono (Ps 130)

Przekonani jesteśmy, że Ten, który wskrzesił Jezusa, z Jezusem przywróci życie także nam i stawi nas przed sobą razem z wami (2 Kor 4, 14)

Boże, tylko Ty możesz dać po śmierci nowe życie, daruj wszystkie grzechy naszej siostrze Danucie, która wierzyła w zmartwychwstałego Chrystusa, i spraw, aby zjednoczyła się z Tobą w chwale zmartwychwstania. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

Dusza moja oczekuje Pana (Ps 130)

Pokładam nadzieję w Panu (Ps 130)

Spraw, abym usłyszał radość i wesele,
Niech się radują kości, które skruszyłeś (Ps 51)

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej,
W ogromie swej litości zgładź nieprawość moją (Ps 51)

Panie Jezu, który umarłeś na krzyżu, aby dać nam życie – zmiłuj się nad nami!
Chryste, który przyjdziesz sądzić żywych i umarłych – zmiłuj się nad nami!
Panie, który przygotowałeś nam mieszkanie w niebie – zmiłuj się nad nami!
Ja jestem zmartwychwstanie i życie, kto wierzy we Mnie, choćby i umarł, żyć będzie!
W królestwie Twoim wspomnij na mnie, Panie! (Ps 23)

Boga żywego pragnie moja dusza (Ps 42, 3)

W Tobie, mój Panie, znajdę pokój wieczny,
Ty będziesz dla mnie niegasnącym światłem.
Niech ludzkie ciało w tej nadziei spocznie,
Że Ty powrócisz w swoim majestacie,
Otworzysz groby słowem pełnym mocy,
Obleczesz zmarłych zmartwychwstania szatą (Pieśń pogrzebowa)

Nadzieja zawieść nie może (Rz 5, 5)

I w życiu więc, i w śmierci, należymy do Pana (Rz 14)

Tak więc każdy z nas o sobie samym zda sprawę Bogu (Rz 14, 12)

Wszyscy bowiem musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa, aby każdy otrzymał zapłatę za uczynki dokonane w ciele, złe lub dobre (2 Kor, 5, 10)

Nasza ojczyzna jest w niebie (Flp 3, 20)

Obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest (1J 3, 2)

Dusza moja oczekuje Pana (Ps 130)

Pokładam nadzieję w Panu (Ps 130)

Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny (Mt 25, 13)

Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym (J 6)

Błogosławieni, którzy w Panu umierają, niech odpoczną od swoich trudów, bo ich czyny idą wraz z nimi (Ap 4, 13)

Ty zwyciężyłeś szatana,
Tyś bramy nieba otworzył,
Więc terasz pociesz nas, Panie,
I życiem obdarz po śmierci (Hymn Jutrzni za zmarłych)

Naucz nas liczyć dni nasze, byśmy zdobyli mądrość serca (Ps 90)

Tułaczka moja już dobiegła kresu,
Dla moich oczu słońce ziemi zgasło.
W Tobie, mój Panie, znajdę pokój wieczny,
Ty będziesz dla mnie nie gasnącym światłem (Pieśń za zmarłych)

A teraz wybór sentencji, które zawdzięczamy świętym i mędrcom:

Śmierć jest przejściem, które obowiązuje wszystkich. Trzeba, abyś ustawicznie przechodził: ze skazitelności do nieskazitelności, ze śmierci do nieśmiertelności, z niespokojności do spoczynku. Niech nie przeraża cię imię śmierci, ale radują dobrodziejstwa szczęśliwego przejścia. Czymże jest śmierć, jeśli nie pogrzebem wad i wskrzeszeniem cnót? Św. Ambroży.

Pochwalony bądź, Panie, przez siostrę naszą śmierć cielesną,
Której żaden człowiek ujść nie może;
Biada tym, co konają w grzechach śmiertelnych;
Błogosławieni, którzy znajdą się w Twej najświętszej woli;
Bowiem śmierć wtóra zła im nie czyni.
Chwalcie i błogosławcie Pana, i czyńcie Mu dzięki (Św. Franciszek z Asyżu).

Sługa Boży tak zawsze powinien postępować, jak gdyby za chwilę miał stanąć przed Najwyższym Sędzią. On widzi wszystkie nasze czyny i zachowuje w pamięci dobre postępki, aby je nagrodzić w swoim czasie, ale pamięta także o tym, co złe, aby je ukarać, jeśli nie zmażemy tego naszą pokutą. Św. Bonawentura.

Śmierć jest pewna, a życie krótkie, znika ono jak dym. Św. Franciszek z Pauli.

Gorąco pragnę, abyś Ty o moja matko, uważała moją śmierć za radosne wydarzenie, abyś towarzyszyła mi matczynym błogosławieństwem wtedy, gdy będę przemierzał ową drogę, aż dojdę do brzegu, gdzie się mieszczą wszystkie moje nadzieje. Św. Alojzy Gonzaga.

Wybierz teraz to, co chciałbyś wybrać w chwili śmierci. Św. Ignacy Loyola.

Śmierć, której ludzie się boją, to jest odłączenie duszy od ciała, natomiast śmierć, której ludzie się nie boją, a bać powinni, to jest odłączenie od Boga. Św. Augustyn.

Myśl o własnym końcu służy dobremu rozporządzaniu naszymi sprawami, pogardzaniu dobrami świata, wzdychaniu do dóbr nieba i unikaniu grzechów. Ci, którzy nie myślą o własnym końcu, żyją codziennie w poczuciu winy. Św. Albert Wielki.

Trzeba zawsze postępować tak, żeby śmierć w jakiejkolwiek godzinie by nie przyszła, zawsze znalazła nas gotowych. Św. Jan Bosko.

Ile czasu da mi Pan, abym pracował i służył Mu? Nie wiem i nie chcę wiedzieć. Jestem zawsze gotowy na to, aby żyć i umrzeć. Bł. Jan XXIII.

Nic pewniejszego od śmierci. Nic bardziej niepewnego od jej godziny. Św. Antoni z Padwy.

Nigdy nie myślę, że śmierć może zniweczyć moje plany, ale zawsze postępuję tak, aby to co robię, było ostatnią rzeczą w moim życiu. Św. Jan Bosko.

Przez miłosierdzie Pan nie wiesz, kiedy masz umrzeć. Dzień twojego końca pozostaje w ukryciu, abyś rozważał wszystkie. Św. Augustyn.

Tylko ci, którzy źle żyją i nie przystępują wcale lub bardzo rzadko do sakramentów, mogą bać się śmierci. Bł. Jan XXIII.

Nie musimy koniecznie znać godziny naszej śmierci, aby pójść do raju; musimy jednak do tego się przygotować spełniając dobre uczynki. Św. Jan Bosko.

Wypełniaj każdy czyn tak, jakbyś chciał go wypełnić w chwili ostatniej. Nieznana jest godzina twojej śmierci, spraw, aby twoja dusza była ciągle taka, jak pragnąłbyś, aby była w tej godzinie. Bł. C. de Foucauld.

W chwili śmierci zbieramy to, co zasialiśmy w ciągu życia. Św. Jan Bosko.

Nikt nie może dotrzeć do rozważenia tajemnicy śmierci, jeżeli wcześniej nie wydobędzie się z zamętu zmartwień. Św. Augustyn.

Jeżeli myślicie o śmierci z niepokojem, wiedzcie, że lęk przed nią przyniesie więcej szkody niż zysku. Św. Franciszek Salezy.

Śmierć dla tego, kto ma spokojne sumienie jest pocieszeniem, radością, przejściem prowadzącym do wiecznego szczęścia. I przeciwnie, dla tego, kto ma grzech na duszy jest największym strachem, jaki może istnieć, męką i rozpaczą. Św. Jan Bosko.

Bądź przygotowany. Kto dzisiaj nie jest przygotowany, aby umrzeć, naraża się na poważne niebezpieczeństwo, że umrze źle. Św. Jan Bosko.

Życie człowieka powinno być ciągłym przygotowaniem się na śmierć. Św. Jan Bosko.

Myśl o własnym końcu służy dobremu rozporządzaniu naszymi sprawami, pogardzaniu dobrami świata, wzdychaniu do dobr nieba i unikaniu grzechów. Ci, którzy nie myślą o swoim końcu, żyją codziennie w poczuciu winy. Św. Albert Wielki.

Śmierć już nie jest takim złem, skoro przychodzi po niej zmartwychwstanie. Bł. Jan Paweł II.

Śmierci nie można przekupić, ani od siebie oddalić. Cierpienie należy do ludzkiego losu. Nie lękajcie się. Chrystus zwyciężył świat. On jest z Wami na zawsze. Bł. Jan Paweł II.

Nie lękajcie się patrzeć w wieczność. Tam czeka Ojciec, Bóg, który jest miłością. Dla tej miłości warto żyć. Bł. Jan Paweł II.

Choroba i śmierć, choć pozostają częścią ziemskiej egzystencji, tracą swą negatywną wymowę. W świetle wiary śmierć ciała, pokonana przez śmierć Chrystusa, staje się nieuniknionym etapem drogi ku pełni nieśmiertelnego życia. Bł. Jan Paweł II.

Prawdą jest, że gdyby śmierć została wyeliminowana lub odsunięta w nieskończoność, ziemia i ludzkość znalazłyby się w sytuacji niemożliwej i nie przyniosłoby to korzyści również samej jednostce. Jest pewna sprzeczność w naszym postępowaniu, która wiąże się z wewnętrzną sprzecznością naszej egzystencji. Z jednej strony nie chcemy umierać; zwłaszcza ci, którzy nas kochają nie chcą naszej śmierci. Z drugiej jednak, nie pragniemy też istnieć w nieskończoność, a także ziemia nie została stworzona z taką perspektywą. Czego więc tak naprawdę chcemy? Ta paradoksalność naszej własnej postawy rodzi głębsze pytanie: czym w rzeczywistości jest życie? Co w rzeczywistości oznacza wieczność? Benedykt XVI.

Wraz ze śmiercią decyzja człowieka o sposobie życia staje się ostateczna, to życie staje przed Sędzią. Decyzja, która w ciągu całego życia nabierała kształtu, może mieć różnoraki charakter. Są ludzie, którzy całkowicie zniszczyli w sobie pragnienie prawdy i gotowość do kochania. Ludzie, w których wszystko stało się kłamstwem; ludzie, którzy żyli w nienawiści i podeptali w sobie miłość. Takich ludzi już nie można uleczyć, a zniszczenie dobra jest nieodwołalne: to jest to, na co wskazuje słowo piekło. Z drugiej strony, są ludzie całkowicie czyści, którzy pozwolili się Bogu wewnętrznie przeniknąć, a w konsekwencji są całkowicie otwarci na bliźniego, ludzie, których całe istnienie już teraz kształtuje komunia z Bogiem i których droga ku Bogu prowadzi jedynie do spełnienia tego, czym już są. Benedykt XVI.

Tylko śmierć budzi w człowieku naprawdę głębokie zainteresowanie. Aleksander Dumas. Hrabia Monte Christo.

Nie ma wolności dla człowieka, jak długo nie pokonał on strachu przed śmiercią. Albert Camus.

Tylko człowiek, który kochał, umiera jak człowiek. Antoine de Saint-Exupéry.

Lęk człowieka przed śmiercią jest świadomością grzechu. Lew Tołstoj.

Naprawdę poznajemy człowieka dopiero po jego śmierci. Pitagoras.

W momencie śmierci bliskiego uderza człowieka świadomość niczym nie dającej się zapełnić pustki. Ks. Józef Stanisław Tischner.

Nie bądź pewny, że masz czas bo pewność niepewna. Ks. Jan Twardowski.

Ludzie nie mogą pokonać śmierci, aby być szczęśliwymi, umówili się więc, że nie będą o niej myśleć. To wszystko, co mogli zrobić, aby się pocieszyć. B. Pascal.

Kto nauczył ludzi umierać, nauczył ich żyć. M. Montaigne.

Szczęśliwy ten, kto ma zawsze w umyśle godzinę swojej śmierci i każdego dnia gotowy jest umrzeć. Jeżeli widziałeś, jak ktoś umiera, pomyśl, że ty też musisz to przejść. T. Kempis.

Śmierć, jeżeli chcemy spojrzeć w oczy rzeczywistości, jest prawdziwym celem naszego życia, i dziękuję Bogu, że dał mi sposobność nauczenia się traktowania jej jako klucza, dzięki któremu mogę dostąpić prawdziwego błogosławieństwa. A. Mozart.

Wiele osób boi się śmierci, ponieważ niedostatecznie cieszy się życiem. P. Ustinow.

To lęk przed śmiercią, a nie pragnienie życia, trzyma głupiego w przywiązaniu do własnego ciała. M. Montaigne.

Jak szczęśliwy i mądry jest ten, kto teraz żyjąc stara się być takim, jakim chce, aby zastała go śmierć. T. Kempis.

Dla tego, kto ma wiarę, śmierć nie jest końcem, a dla mądrych nie jest lękiem. Goethe.

Rano wyobraź sobie, że nie dotrwasz do wieczora, a wieczorem nie bądź pewnym, że się jutro obudzisz. Bądź zawsze przygotowanym i żyj tak, aby śmierć cię nie zaskoczyła. T. Kempis.

Strach przed śmiercią jest okrutniejszy od niej samej. P. Siro.

Nie wszystek umrę. Horacy.

ks. Aleksander Radecki
Przypomnienie cyklu publikowanego w „Czerwonym Portfeliku Senior” w 2012 roku
fot. Pixabay

Napisz komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany